Another place

Take me to a place where the sun never stops shining
To a place where there’s no hate, no weapons and … no sorrow.
A place where I can be myself without a filter.
Take me to another planet … A planet that doesn’t exist yet.
A whole new planet.
A planet where animals live forever, because they are the only ones I can trust.
Take me to a beach with my focus on the sea.
A deserted beach with golden sand.
A beach filled with intense love.
Take me to a mountain.
A mountain with a valley where I can shout at a thousand echoes.
A mountain that heals me but knows the power of silence.
Take me back to myself … to who I really am.

Door Ineke Verhagen
1 mei 2026

In mijn hoofd ziet alles er anders uit.

In mijn hoofd ziet alles er een beetje anders uit
dan bij jou.
In mijn gedachten verdwaal ik
als een elf in de nacht.
In mijn diepste verlangens
verlies ik mezelf in niemendal.
In mijn hart sluiten deuren zich genadeloos.
In mijn hoofd zweven duizend gedachten
als vallende sterren.
In mijn dromen,
worden nachtmerries werkelijkheid.
In de diepste krochten van mijn ziel
word ik gedreven tot waanzin.
In mijn diepste verlangens
speel ik advocaat van de duivel.
In mijn hoofd, beleef ik emoties
als vuurwerk in de duisternis.
In mijn tranen zijn verdriet en vreugde
een levensecht toneelspel
In mijn woede
ben ik onzichtbaar en verdoofd.
In mijn lichaam trilt elke vezel
als een wervelwind.
In mijn hoofd ziet alles er een beetje anders uit
dan bij jou.

Ineke Verhagen
5 november 2025

One day i'll be gone.

One day I’ll be gone.
I will fly away and just give a wink to the setting sun.
One day I’ll take the plane to a world of peace,
blue skies, eternal sunshine and love …
Love, love, love.
Inside of me, there’s something very wrong.
I’m so tired of fighting,
so angry to forgive,
so sad to smile.
It feels like it’s too late to wake up.
Just too late.
Why have the birds stopped singing?
Why are my flowers all dying?
Why do dogs keep their distance from me?
Do they want to tell me something?
Or they just don’t love me anymore?
Nobody seems to understand what’s going on.
So I might be an alien or something…
Maybe my brain is slowly getting mad.
Am I getting crazy?
Loneliness is the worst cancer there is.
One day I’ll be gone.
I will fly away and it will be alone.

Ineke Verhagen
16 augustus 2025

Me and meself

I wish I was a dancer.
I wish I was a singer.
But I’m just a dreamer about things that don’t exist.
I could have been successful.
I could have been powerful.
I could have been rich.
But my heart is filled with poverty.
I wish I was a bird
and could fly in the night.
I wish I were a stone
so I couldn’t feel pain.
I’m only a second-hand mirror
which has been broken a thousand times.
I could have been someone.
I could have been an artist.
I could have been a painter.
But I’m not even a writer.
My mind is speechless
and my words are useless.
I’ll just keep searching and praying
that one day I will find myself.

Door Ineke Verhagen
21 februari 2025

IK HEB SPIJT

 Ik heb spijt

Ik heb spijt van jou, spijt van mezelf, spijt van iedereen.

Ik heb spijt van mijn dromen, mijn verlangens, mijn passies en mijn daden.

Ik heb spijt.

Ik heb spijt van gisteren, spijt van vandaag.

Ik heb spijt van wat ik wil, wat ik kan en wat ik zou kunnen.

Ik heb spijt van mijn wensen... Mijn verlangens.

Ik heb zoveel spijt.

Ik heb spijt van mijn woede, spijt van mijn verdriet.

Ik heb spijt van wat ik deed, en vooral van wat ik niet deed.

Ik heb spijt van de zon en van de regen.

Ik heb spijt van alles en niets

Ik heb spijt.

Ik heb spijt van te zijn wie ik ben

6/9 2023

Er zijn dagen

Er zijn dagen dat de storm niet wil gaan liggen
en het tij niet lijkt te keren.
Een oceaan vol dromen en verlangens
wordt stukgeslagen door de donder en de bliksem.
Er zijn verhalen niet te vertellen
geheimen niet te onthullen
en verdriet niet te overstemmen.
Er zijn dagen dat de stilte pijn doet.
Vraagtekens over het waarom worden uitvergroot
Waarom
Waarom doet mezelf zijn soms zo'n pijn?
Er zijn dagen dat het 'rondom mij' lijkt aan te vallen
Ieder woord,
iedere blik
iedere zin
ieder geluid
Een zekere tristesse overheerst
bedwelmd door fonkels van angst
en soms van wanhoop.
Er zijn dagen waarin muziek ontroert
als nooit tevoren.
Dagen waarin geuren blijven hangen
en betekenis geven aan het verleden.
Er zijn dagen ....
Er zijn van die dagen die je doen stilstaan
en je tevens vertellen hoe je moet verdergaan

Door Ineke Verhagen
10 maart 2021

Maanlicht

 

Als het maanlicht schijnt

wil ik even vergeten hoe hard het kan zijn

wil ik even niets herinneren

en verdwalen in de donkere nacht.

Als het maanlicht schijnt

wil ik betoverd worden door een stille wind

op de klanken van een verroeste piano.

In het maanlicht

wil ik sterven in de armen van een engel

wil ik bevrijd worden van angst en weemoed

wil ik niets meer hoeven te voelen

In de stille straten van de stad

wil ik elke lantaarnpaal omhelzen,

knuffelen en zoenen.

Ik wil leeglopen in een verloren ziel.

Als het maanlicht schijnt

wil ik loslaten ...

loslaten en verdwijnen

In het maanlicht

wil ik herbronnen tegen de volgende morgen

Ineke Verhagen

17/10/2020

Soms wil ik eventjes verdwijnen

Soms wil ik gewoon eventjes verdwijnen.
Soms lijkt de zon niet te willen schijnen.
Ik wil dan eens non stop kunnen huilen
en me achter een hoge muur verschuilen.

Als de dag zich van de zon lijkt te beroven,
komt stil verdriet langzaam naar boven.
Lichaam en geest zijn moe gestreden
om een doodgebloed verleden.

De tempel van gecreëerd zelfvertrouwen,
lijkt vervloekt en hoger dan duizend flatgebouwen.
Ik heb de behoefte om even weg te kruipen,
als frustratie dreigt binnen te sluipen.

Elke dag opnieuw dezelfde kwelling ondergaan….
Laat me alsjeblieft toch even begaan!
Soms wil ik gewoon gerust worden gelaten,
en tegen niets of niemand moeten praten!

Van tijd tot tijd weet ik het totaal niet meer,
en voelt het als verdrinken in een verloren meer.
Ik zou willen brullen tegen de gedoemde vijand,
ook al verlies ik de strijd al op voorhand.

Soms lijkt het leven me niet waard te zijn,
voel ik me waardeloos, triest en vooral klein,
alsof ik me op een groot schip bevind, maar onbemand …
Tot ik word aangespoeld op een verlaten strand.

Vergeef me wanneer ik te veel energie van je neem…
Maar ik kan het gewoon niet altijd alleen.
Van tijd tot tijd verlies ik de complete moraal,
en duurt de zoektocht wat langer dan “normaal”.

Door Ineke Verhagen

17 september 2018

Draag me naar de sterren

Draag me naar de sterren en geef me de nacht.
Draag me naar een plek zonder lawaai..
een plek waar ik tot rust kan komen...
waar ik mijn ogen kan sluiten ...
een plek waar niets moet en ik mezelf kan zijn.

Draag me over de horizon
Leg me neer in het gras en laat me dromen,
dromen van verre mooie oorden.
Draag me op je arm, in je hand of in je hart.
Laat me rusten op je schouder.

Draag me over zee ...
Over wilde golven, over golfbrekers,
over grenzen.
Draag me naar de natuur, naar een bos
naar de schoonheid van elk nieuw seizoen.

Draag me gewoon ergens heen ...

Door Ineke Verhagen

20 september 2018

Binnenin mij...

Binnenin mij is de wereld al lang dood.
Ik stap, ik ga door en ik beweeg …
Maar zonder jou ben ik helemaal leeg.
Ik verlies en ik verdrink.
Ik verstik mezelf in wanhoop.
Zonder jou geef ik het op.
Het doet me niets meer …

Alles is donker en kil.
Het voelt alsof ik me in de hel begeef.
Niemand staat dichter bij mij dan jij.
Niets is sterker dan jouw emoties.
Geen gil, geen schreeuw, geen traan.
De grond valt weg als jij de deur sluit.

Intense verdriet is wat me overvalt.
Kapot gaan zonder jou.
Verlangen naar moeders vleugels
en vereenzamen zonder vaderliefde.
Neem me mee naar een andere plek.
Een plek waar ik even geen pijn voel.

Ik wil niet meer door …
Niet zonder jou aan mijn zijde.
Niet zonder jouw hand in de mijne.
Ik ken alleen maar jou …
Jouw warmte, jouw genegenheid …
Alleen jij.

Laat me gewoon even alleen.


Ineke

Pesterijen

Ze kunnen een mens breken.
Ze kunnen iemand kapot maken,
en soms ook sterk.

Ze kunnen een lichaam in stukken snijden,
of een maag doen zweren van pijn.
Maar soms vergeten ze hoe het is
om menselijk te zijn.

Ze kunnen tranen bezorgen,
wanhoop en stress voor de dag van morgen …
Maar vergeten wat het is om alleen te staan,
en niet te weten hoe zich te moeten verdedigen.

Ze kunnen iemands hand schudden
en daarna zeggen “het was maar een grap”.
Ze kunnen lachen met vrienden, en zichzelf overtuigen met :
“Die heb ik toch weer mooi gehad”.

Pesterijen …

Ze vertroebelen je toekomst,
of geven je juist een duw in de rug.
Ze maken je bang,
en soms ook woedend.

Ze laten je de diepste bodem zien,
en tevens de hoogste top.
Ze leren je lessen van het hoogste niveau,
maar geven je grote onderscheiding voor de kleinste overwinning.


Door Ine Verhagen
op 6 mei 2010

Wat mensen zeggen

 Iemand zei me eens ‘mijn schouder heb je’.
Maar wanneer ik wilde uithuilen, was hij nergens te bespeuren.
Iemand zei me ‘als er iets is, bel je maar’.
Maar toen ik mijn hart wilde uitstorten, bleef mijn oproep onbeantwoord.
Mensen zeggen ‘wanneer je hulp nodig hebt, zijn wij er voor je’.
Maar wanneer ik erom vraag, krijg ik te maken met jaloezie en frustratie.
Er is me gezegd ‘we geven je nog een kans’.
Maar achter mijn rug was de beslissing reeds genomen.

Er is me veel beloofd, en veel toevertrouwd.
Maar meestal ging de interesse niet verder
dan enkel maar naar mijn speelse kant.

Als iemand me zegt ‘je ziet er goed uit’,
is dat vaak het meest eenvoudige compliment.
Als iemand me tracht te verleiden of me wil versieren,
is dat meestal enkel om mijn ronde vormen en onschuldige glimlach.
Mensen denken misschien wel eens dat ik gek ben, dat er iets mis met me is.
Terwijl ik net als hen alleen maar over dezelfde behoeften beschik.
Er is me gezegd ‘wees nooit het slachtoffer van jezelf’.
Maar soms is het verliezen van mijn trots, sterker dan mezelf.

Ik gebruik wel eens woorden waarvan ik gauw weer spijt heb.
Ik doe soms dingen die mijn eigen petje te boven gaan.
Ik zeg wel eens tegen mezelf ‘je moest je schamen’.
Maar dan zeggen ze ‘aanvaard jezelf zoals je bent’.
En hoezeer ik … soms tevergeefs … mijn best ook doe …
De vraag is ‘aanvaarden zij mij wel?’.


Door Ine Verhagen
op vrijdag 23 september 2011

Wegzinken in een oase van zelfverwijt

De vaste grond plots voelen verdwijnen.
Niet weten waar het diepste punt van een oceaan zich bevindt.
Geen weg en geen licht meer zien.
Niets dat mijn ogen kan verblinden omdat alles even helemaal zwart geworden is.
Een kloppend hart lijkt uit mijn lijf te willen springen.

Het is alsof de lucht geen weg meer vindt in mijn longen,
en alsof het bloed dat door mijn aderen stroomt,
als een gek begint te koken.
Paniek, angst …
Paniek !
Even is het alsof mijn lichaam en geest het begeven.
Maar gelukkig is de levenslust diegene die telkens weer wint.
En die is sterker dan de hevigste storm, de meest kwetsende woorden en de diepste wonden in mijn hart.

Ik kan een engel zijn … zwevend op de vleugels van liefde en kinderachtige onzin.
Mijn schouder is breed, mijn rug stevig …
Zolang de onderste wervel niet wordt geraakt.
Want dan komt de draak in mij naar boven en spuw ik geen vuur, maar verbrand ik alles wat in mijn weg staat…
Genadeloos !

Ik ben een schrijfster, en mijn ziel is in de war.
Mijn geest vertoont kronkels, alsof een slang me heeft willen vergiftigen.
Maar ik word groen …
Groen !
Van misselijkheid? Of van jaloezie?

Even verlies ik mezelf in een oorlog met mijn eigen ik.
Te zwak om te winnen, en te week om de juiste woorden te vinden op het juiste moment …
Mijn ingewanden lijken te scheuren …
Woede, angst …
Frustratie …
Woede !

En plots … plots barst de vulkaan uit.
Ze spuwt lava, kolen, bloed, zweet, tranen, kwetst en pijnigt.
En ze zakt terug in elkaar.
De uitputting wreekt zich, en langzaam komt ze terug tot rust.
Maar de hitte blijft borrelen… in de diepte.

Hoe lang nog?
Hoe lang kan ze het nog uithouden?



Door Ine Verhagen

Ik ben verscheurd

Ik ben verscheurd in duizend stukken.
Ik heb geen idee hoe alles terug aan elkaar te lijmen…
Geen benul van wat opnieuw beginnen is.

Ik kan niet meer dromen, niet meer hopen,
niet meer verlangen.

Je hand in de mijne was slechts een vage streling,
de lach op je mond een weggegooid vertrouwen,
en de glans in je ogen een wanhopig gemis.

Ik ben gebroken … doormidden,
en nogmaals in het kwadraat.
Ik durf niet te zeggen hoezeer ik mezelf verloren ben…

Geduld is een mooie deugd zeggen ze.
Maar eindeloos begrip is soms even genadeloos als een stil verlies.

Je woorden gingen door merg en been,
en mijn hart stond niet enkele seconden,
maar een eeuwigheid stil.
Je tere lichaam verwarmde mijn eenzaam zieltje.
Je liet me bijna van je houden, en je toverde als het ware tranen van geluk op mijn wangen.

Maar … breekbaar als je was …
Zo breekbaar als een gouden nachtegaaltje …
Een nachtegaal … lief en zacht,
maar zo fragiel dat het me, in een gevecht tegen zichzelf,
aan een miljoen flarden heeft gescheurd.


Door Ine Verhagen
op 10 december 2011

Waarom

Waarom breken jullie me …
net dan wanneer ik een beetje gelukkig ben.
Waarom raken jullie mijn binnenste …
net daar waar het het meest kwetsbaar is.

Waarom …

Waarom gunnen jullie me niet dat klein beetje geluk
waarop ik zo lang heb zitten wachten.
Waarom kunnen jullie niet gewoon blij zijn
voor de warmte die ik eindelijk heb gevonden.

Waarom …

Waarom ben ik tevens zo gevoelig
aan de lessen die anderen me trachten te leren.
Waarom kan ik niet gewoon genieten
en de kritiek van anderen loslaten.

Waarom …

Waarom maken jullie het me zo moeilijk
telkens wanneer het hoogtepunt nabij is.
Waarom steunen jullie me niet om wie ik ben,
om wie ik geef en wat ik wil bereiken.

Waarom …

Waarom zeggen jullie dingen
die mijn hart doorboren met duizenden messen.
Waarom laten jullie me niet gewoon mezelf zijn,
gaan voor mijn doel, houden van die ene, mezelf
vastklampen aan het lot en de natuur zijn gang laten gaan …


Door Ine Verhagen
op zondag 6 februari 2011

Ik heb wel eens zin om te huilen

maar zou mijn tranen liever met iemand ruilen.
Of zou ik ze met iemand kunnen delen,
of misschien wel door een ander laten stelen?

Hoeveel tranen kan een mens eigenlijk produceren,
en hoeveel zakdoeken kunnen deze absorberen ...
Is het mogelijk om de storm der emoties te doorstaan,
en er daarna terug kei hard tegenaan te gaan?

Ik heb wel eens zin om te huilen,
maar zou mijn tranen liever met je ruilen.
Daarna zal ik ze door een ander laten stelen,
want ik wil je niet te lang met mijn zorgen vervelen.

Hoe lang duurt het om verdriet te overwinnen,
en hoe vaak moet je weer opnieuw beginnen ...
Is er een manier om dingen volledig los te laten,
als je het te moeilijk hebt om erover te praten?

Ik heb wel eens zin om te huilen,
maar ik zoek iemand om mijn tranen mee te ruilen.
Misschien kunnen we ze daarna van elkaar stelen,
en onze zorgen met elkaar leren delen.


Door Ine Verhagen
op 28 juli 2010

Ik voel het leven uit mijn lichaam verdwijnen

alsof het laatste sprankeltje hoop wordt weggezogen.
Ik kan de tranen niet meer bijhouden,
laat staan ze nog opvangen.
Ik voel pijn en intens verlangen
om verloren emoties.

Ik sta stil op dit moment.
Ik weet niet hoe bij je te komen.
En ik hyperventileer bij de gedachte aan jou.

Al bevind ik me hier op een godverlaten eiland,
ik voel het kloppen van je hart
en mis de streling van je adem.

Ik kan geen lied meer zingen
zonder jou in mijn achterhoofd.
Ik kan geen dans meer wagen
zonder jouw lichaamswarmte om me heen.
Ik kan geen tekst meer schrijven
zonder jouw naam in mijn hart te dragen.

Ze zeggen dat tijd wonden heelt …
Ze zeggen dat verdriet slijt
en dat zorgen vervagen.

Ik wou maar dat ik wist
hoe ik dit gevoel ooit onder woorden kon brengen.


Door Ine Verhagen
op 7 augustus 2010

Mijn allerliefste zonneschijn

Mijn allerliefste zonneschijn,
Wil je alsjeblieft wegnemen … mijn hartenpijn.

Kun je me opnieuw doen zingen,
en me weer laten lachen om kleine dingen.

Ontneem me toch die slechte dromen,
zodat ik terug tot mezelf kan komen.

Laat me langzaam weer ademhalen,
door de streling van jouw warme stralen.

Help me mijn geliefde los te laten,
en niet meer over het verleden te praten.

Verlos me elke dag een beetje meer
van dat immens dreigend onweer.

Als een kind zou ik kunnen huilen,
en terug in moeders armen willen schuilen.

Het is echter niet omdat ik volwassen ben
dat ik de kracht van verdriet niet meer ken.

Mijn liefste zonneschijn,
Beloof me dat het overgaat … mijn hartenpijn.



Door Ineke Verhagen
10 augustus 2014

Vervuld met een glimlach

maar gedreven door verdriet.
Geen mens die weet hoe een traan verdrinkt
in een verstopt vergiet.

Geveld door boosheid,
en versmacht door haat …
Hou me aan het lijntje,
maar niet langer aan de praat.

Bestempeld met een naam,
en gekwetst door een woord.
Omwille van een ander
had een impuls me bijna vermoord.

Versnipperd door onzin,
maar omgeven met hoop.
Geen enkele emotie
loopt met mezelf te koop.

Verlaten door pijn,
en versleten voor een niemendal.
Niemand speelde verstoppertje,
want ik kreeg rechtstreeks de bal.

Verloren in de stilte,
en vergeten met de tijd.
Is er dan niemand die begrijpt
dat een verlangen nooit helemaal slijt?


Door Ine Verhagen
op 23 november 2011