Ik fluister je naam

en verdwaal voor heel even.
Handgeschreven letters op een gekreukt perkament…
De littekens van een onvoltooid verlangen.

Ik wandel door de straat.
Loeiende sirenes en scheurende gitaren misvormen
de echo van je stem.
Ik zou willen schreeuwen om je dichterbij te krijgen.
Maar mijn keel lijkt vastgeroest van opgekropte hoop.

En zomaar ineens … kijk ik in die zachte, vertrouwde ogen.
Ogen die zich telkens weer aan me vastklampen.
Stil en onzichtbaar.

Je lieve lach doet me bijna geloven dat sprookjes werkelijkheid kunnen zijn.
Mijn lichaamstemperatuur verslaat de kille westenwind,
en betovert het hele straatbeeld.

Hangend aan je lippen begint een broeiend gevoel
een eigen leven te leiden.
Als ik mijn ogen zou sluiten, zou ik je als in mijn dromen kussen.

Ik wil je hand vastnemen en met je meegaan.
Ik wil je troostend door je haren strelen wanneer je verdriet hebt.
Daarna zal ik in je armen rusten en luisteren naar je verhaal.

Ademloos en zacht.

 Door Ineke Verhagen

op 11 april 2013

Verboden liefde

Verboden liefde zou je het dak van de hemel willen doen schreeuwen,
maar je steekt je liever weg in de meest eenzame sloppenwijken.

Verboden liefde  …
Daar loop je niet zomaar mee te koop.
Maar het prijskaartje ervan zou je met hart en ziel
willen verscheuren.

Verboden liefde sluit ramen en deuren,
maar opent stille kamers en lege ruimten.

Verboden liefde doet je vergeten wie je bent,
en brengt je diepste angsten in het ongewisse.

Verboden liefde maakt je immens en groot,
maar sleurt je mee in een oase van onrust.

Verboden liefde sluit je het liefst van al buiten …
maar trekt je aan zoals een warme suikerwafel dat doet
op de koudste winterdagen.

Verboden liefde is er eentje die je niet zomaar ongevoelig laat,
maar doet verdrinken in de heetste tranen,
en laat zweven tussen de meest intense emoties.


Door Ine Verhagen
op 22 november 2009

De journalist en de dichteres

Ze kwamen elkaar tegen
en wisten niets van elkaar.
Doch had de camera hen reeds in zijn vizier.

Hij richtte zijn blik op een klein detail
en flitste een keer.
‘Deze foto is het begin van een schandaal …’
zo zei de journalist.

De dichteres daarentegen
was in een waan van emoties
en wist de journalist te betoveren
met een knipoog.

De journalist …
Hij vroeg zichzelf af hoe zijn nieuwe persbericht
eruit zou uitzien,
en twijfelde of dit wel volgens de wettelijke normen was…
…
Maar anderzijds trok hij zich geen snars aan van de media.

De dichteres vertoonde een heel ander beeld.
Zij was bang voor reacties
en zweefde op een storm van vraagtekens
en verlangens.

Beiden hadden geen idee
waar hun reis eindigen zou …
Beiden hadden geen vraag, noch een antwoord
op wat hen te wachten stond.

Het enige wat ze deden was de wet overtreden
door middel van een intense kus,
een warme knuffel
en de opvulling van een gezamenlijke  leegte.


Door Ine Verhagen
op 11 maart 2011

A beautiful walk

We made a walk
and it became a walk to the stars.
Little raindrops were falling down
and the wind was blowing.
We talked about long lost lovers and friendship,
and you said the words I always wanted to hear.

While my heart was screaming inside
you just took my hand and it felt like coming home.
Your eyes were telling so much more than all the
beautiful things I’ve ever seen in the world.
It feels like I’m in love for the first time again.

When it got dark and it became colder,
you took me in your arms and gave me all the
answer chords I was looking for.
You kissed me so sweetly that I almost started crying.
I never met such a kind and warm person like you.

We laughed about the same things,
we sang the same songs,
we felt the same pain
and we shared the same emotions.

You asked me to go walking
and I never regretted it … not for one second.
I want to keep walking with you every single day
from now till the end of the time.
And when I go asleep I’ll take you to my dreams.



Door Ineke Verhagen
30 maart 2014

Alleen jij ....

Alleen jij kunt mijn tranen drogen
en een lach op mijn mond toveren.

Alleen jij kunt mijn hart sneller doen slaan
en mijn bloeddruk verhogen.

Alleen jij kunt me het gevoel geven
dat ik iemand ben.

Alleen jij kunt me sterk maken
door alleen maar je hand op mijn schouder te leggen!

Alleen jij kunt me met een simpele kus warm maken vanbinnen,
en het gevoel geven dat ik zweef.

Alleen jij kunt me met een glimlach doen smelten.

Alleen jij zou de grond onder mijn voeten kunnen laten verdwijnen,
als je me zacht en teder zou kussen.

Alleen jij kunt mijn leven en mijn toekomst veranderen,
door er alleen maar te zijn.

Alleen jij mag me eindeloos liefhebben,
als je dat zou willen.

Alleen jij …
Enkel en alleen jij.

Alleen jij kunt mijn hart breken.



Door Ine Verhagen

De roos en ik ..

In mijn tuin
plantte ik de roos, vóór ik jou leerde kennen.
Voor haar en voor mij ging toen een nieuwe wereld open.
Ze liet haar eerste tekens van leven zien,
ik mijn eerste gevoelens voor jou.
Ze begon te leven.
Ik begon te hopen.
Ze kreeg en kleur van dag op dag,
een kleur die ook ik kreeg wanneer ik jou zag.
Haar blaadjes bloeiden open …
Mijn gevoelens voor jou werden sterker.

De roos leefde.
Ik besefte dat ik van je hield.
Zij kende zonnige dagen en dagen met regen,
zoals ik vrolijke en trieste dagen kende.
Ze hield van het leven.
En ik hield van jou. Ik hou nóg van jou.
En die roos wil nu nog éénmaal genieten van de blauwe hemel, de zon, de vogels en de bijtjes.

Maar vorige week nog …
stond ze prachtig de wereld te bewonderen
tot ze tot besef kwam dat ze maar alleen was.
En nu hangt haar kopje neer …
Neen, ik had haar daar nooit alleen mogen laten …
Want ik weet … alleen is maar alleen.
En dat is wat ik ben zonder jou.

De roos is … net als ik …
langzaam aan’t verleppen.


Door Ine Verhagen
Op 19 september 1995

He is kissed by poison

wounded by love
beaten by a storm
and defeated by his feelings.

He dies inside,
he begs for mercy,
he is getting insane,
because he can’t take the pain.

His dreams became reality,
but his hope was just fantasy.
His beautiful eyes …
they are filled with tears.

I see him dying …
everyday a little bit more.
It really hurts
seeing him drowning in sadness.

I don’t want to fight,
and I don’t want to cry…
I just want to go on …
and be there for him.

Always and till the end.



Door Ineke Verhagen

Het voelt goed

Het doet goed om bij je te zijn.
Het voelt goed te weten dat je mijn naaste bent.
Alleen al bij het aanraken van je hand,
is de tinteling sterker dan mezelf,
sterker dan een stille wenk,
sterker dan een onbeduidend verlangen.

Het doet goed mijn gevoel te volgen.
Het geeft bijna voldoening te weten dat jij er bent.
Al staat de wereld op zijn kop van krankzinnigheid,
en ben ik gedoemd te gaan in eenzaamheid …
Mijn gevoel zal me leiden tot in het diepste dal,
en me begeleiden tot op de hoogste top.

Het doet goed je aanwezigheid te voelen.
Het brengt me tot leven te voelen
hoe je hartslag de twijfels overtreft.
Alleen al het ritme van onze ademhaling
brengt me tot in een droom die intenser is dan loze gevoelens,
intenser dan een warme knuffel,
intenser dan een nooit gesproken woord.

Het doet goed je te kennen.
Het geeft me warmte naar je te verlangen.
Al is het alleen maar de kus op mijn lippen
die me als een godin betovert,
en de dag erna weer doet breken,
samen met de spiegel aan de wand …
De passie tussen jou en mij houdt me in zijn greep
en beschermt me met hoop, vergiffenis en vraagtekens.


Door Ine Verhagen
op 16 september 2010

Hou me vast

en laat me de zon zien onder jouw regenboog.

Geef me je hand,
zodat ik het kan verwarmen in het mijne.

Kijk me aan,
en kus mijn angsten en onzekerheden weg.

Laat ons samen op pad gaan,
en laat tijd onze tekortkomingen verslaan.

Streel mijn haren
alsof je de snaren van je gitaar bespeelt.
Speel erop los alsof alles ervan afhangt.
Gebroken snaren kunnen we samen herstellen.

Klim op een podium en zing een lied voor me …
Ik zal je achtergrond zijn.

Teken mijn portret met onuitwisbare inkt.
Ik zal het opvullen met de warmste kleuren.

Dans met me aan de rand van een meer.
Vogels zullen ons lievelingslied zingen.

Laat ons baden in de zee die we samen zullen doorzwemmen,
en laat ons van elkaar leren houden op een godverlaten strand.

Hou me vast en laat me nooit meer los.


Door Ine Verhagen
op 7 februari 2010

Ik adem je ..

Ik adem je … in en uit.

Ik rook je … als een bijna gedoofde sigaret.
Ik drink je … als een glas dat langzaam leegloopt.
Ik leef je, en versmacht je als in een windhoos.
Ik volg je, en kom je tegen.
Ik voed mezelf met jou,
maar krijg honger van de illusie.

Ik adem je … in en uit.

Ik blaas je weg.
Ik hou je vast, en ik laat je los.
Ik teken je, en wis je weer uit.
Ik overval je, en trek me weer terug.
Ik leun op je, en ik steun je …
Maar ik stort neer in het diepe.

Ik adem je … in en uit.

Ik zwem naar je toe,
maar verdrink in je.
Ik verloochen je, en ik verafgood je.
Ik schaduw je in het schemerlicht.
Ik verdwaal in je, en ik vind mezelf.
Ik hou je vast, en ik laat je los.

Ik adem je … in en uit.



Door Ineke Verhagen